Bardzo popularna metoda rozdrabniania materiałów wymaga częstej optymalizacji, przy założeniu zróżnicowania produkowanego proszku i jego jakości. Jest wiele zmiennych wpływających na końcowy efekt: poziom wypełnienia młyna, rozmiar mielników, stosunek ilości materiału do ilości mielników, prędkość obrotowa, temperatura oraz ilość i częstość dozowanych chemikaliów wspomagających mielenie lub jakość końcową proszku. Wszystkie one znacznie odbiegać mogą od optymalnych warunków.
W układach zamkniętych dochodzi także do spadku sprawności, która jest wynikiem zbyt dużej obecności drobnych ziaren w komorze mielenia, zamiast w gotowym produkcie. Warunki przemysłowe w znacznym stopniu ograniczają eksperymenty konieczne do przeprowadzenia optymalizacji. Coraz częściej przeprowadza się symulację procesu w instalacjach pilotażowych czy laboratoriach.
